Dr n. med. Andrzej Budniewski – ordynator Oddziału Intensywnej Terapii Dziecięcej Specjalistycznego ZOZ nad Matką i Dzieckiem urodził się w Poznaniu, dnia 10.04.1936 r., w rodzinie inteligenckiej związanej z Wielkopolską. Jego ojciec Jan był bankowcem, matka Leonarda z d. Milde zajmowała się wychowaniem dzieci (Andrzeja i jego siostry). Andrzej urodził się w domu wybudowanym przez ojca 2 lata przed jego narodzinami i zamieszkiwał w nim praktycznie przez całe życie. W czasie II wojny światowej i w pierwszych latach powojennych rodzina gnieździła się w piwnicy swego domu, gdyż mieszkania zajmowali oficerowie: najpierw niemieccy, a potem radzieccy.
Rodzina Budniewskich była bardzo muzykalna, co spowodowało, że Andrzej w latach powojennych zdobywał nie tylko wykształcenie ogólne, ale także muzyczne. Po zdaniu w 1955 r. matury w poznańskim Gimnazjum i Liceum im. K. Marcinkowskiego rozpoczął studia wyższe na Wydziale Dyrygentury Wyższej Szkoły Muzycznej w Poznaniu, równocześnie studiując grę na skrzypcach. Po 2 latach doszedł jednak do wniosku, że jego powołaniem jest lecenie chorych.
Wydział Lekarski Akademii Medycznej w Poznaniu ukończył w 1963 r. Po kilku latach pracy w lecznictwie otwartym, w roku 1967 został zatrudniony na Oddziale Intensywnej Terapii Szpitala im. Pawłowa AM w Poznaniu i w Zakładzie Anestezjologii AM, gdzie pracował do 1974 r. Tam, zajmując się znieczuleniami i pracą dydaktyczną, uzyskał w roku 1969 specjalizację I stopnia, a w roku 1972 specjalizację II stopnia z anestezjologii. Równocześnie pod kierunkiem doc. (późniejszego profesora) Witolda Jurczyka przygotowywał rozprawę doktorską p.t. „Kształtowanie się współczynnika podatności dynamicznej płuc i mechaniki oddychania podczas stosowania eteru etylowego i halotanu do znieczulenia ogólnego przy oddechu własnym”. Recenzentami pracy byli ówcześni docenci (potem profesorowie) A. Aroński z Wrocławia i I. Westfal z Poznania. Po obronie pracy Rada Wydziału Lekarskiego AM nadała Andrzejowi Budniewskiemu w dniu 18.12.1972. tytuł doktora nauk medycznych.
W tym czasie doc. Jurczyk, ówczesny konsultant wojewódzki w dziedzinie anestezjologii, zaproponował mu, aby zajął się uporządkowaniem problemów anestezjologii dziecięcej. W związku z tym już w roku 1972 dr Budniewski rozpoczął pracę w Wojewódzkim Szpitalu Dziecięcym im. B. Krysiewicza w Poznaniu, a następnie w wyniku wygranego konkursu objął stanowisko Ordynatora Anestezjologii tamże. Praca z dziećmi początkowo miała mieć charakter przejściowy, ale już po krótkim czasie okazało się, że dr Budniewski „zakochał się” w małych pacjentach. Był to czas tworzenia oddziałów intensywnej opieki (terapii), ale o oddziałach intensywnej terapii dziecięcej jeszcze nie myślano. Dr Budniewski przy ogromnym poparciu i pomocy dyrekcji szpitala i ordynatorów innych oddziałów, a szczególnie dyrektora dr. n. med. Eugeniusza Błaszczyka, podjął walkę o stworzenie takiego oddziału. Mimo, że nie należał do PZPR i ideologia tej partii była mu obca, nie wahał się, odwiedzać towarzyszy sekretarzy i tłumaczyć im jak ważne jest powstanie takiego oddziału. W efekcie 29.02.1980 r. otwarty został jeden z pierwszych w Polsce i pierwszy w Polsce zachodniej Dziecięcy Oddział Intensywnej Opieki Medycznej (aktualnie Oddział Intensywnej Terapii Dziecięcej). Powstanie oddziału było pierwszym krokiem, następnym stworzenie zespołu lekarzy i pielęgniarek o najwyższych kwalifikacjach.
Na oddziale zatrudniane były młode kadry – pielęgniarki i lekarze, które doskonaliły swoje umiejętności i wiedzę poprzez szkolenia wewnętrzne organizowane i prowadzone przez szefa, szkolenia zewnętrzne, w tym specjalizacyjne. Również dr Budniewski poszerzał swoje kwalifikacje uzyskując w 1984 r. specjalizację I stopnia z chirurgii dziecięcej. Zawsze motywował swoich asystentów do udziału w konferencjach, sympozjach i zjazdach jeżdżąc wraz z nimi (zapewniając nawet transport). Nawiązane podczas tych konferencji znajomości zaowocowały tym, że podczas imprezy z okazji 10-lecia oddziału, oddział otrzymał w prezencie, od jednej z firm inkubator transportowy. Pozwoliło to na wprowadzenie pionierskiej metody tzw. „transportu na siebie” – dowozu ciężko chorego noworodka ze szpitala macierzystego na OIT. Wymagało to oprócz posiadania sprzętu podjęcia szeregu działań organizacyjnych na terenie szpitala, gdzie nieoceniona była życzliwość i współpraca dyr. Błaszczyka, oraz w Pogotowiu Ratunkowym. Okazało się również, że konieczne jest nawiązanie współpracy z neonatologami. Dr Budniewski doprowadził do zorganizowania kilku szkoleń, podczas których oni uczyli się intensywnej terapii a nasz zespół neonatologii. Na początku lat 90-tych XX w. zespół lekarski składał się z ok. 12 lekarzy, z których wszyscy byli anestezjologami, a ponadto mieli specjalizacje z chirurgii dziecięcej, pediatrii, neonatologii, neurologii dziecięcej i laryngologii. W połowie lat 90-tych, kiedy w Polsce pojawił się surfaktant (którego stosowanie nie było uwzględniane jeszcze w standardach postępowania w RDS), dr Budniewski zorganizował na oddziale komis tego leku, co pozwoliło w ciągu ok. 2 lat jego istnienia uratować kilkanaścioro noworodków. W późniejszym okresie dr Budniewski zaangażował się w działalność Hospicjum Dziecięcego w Poznaniu (pod dyr. Dr A. Sawińskiej) w zakresie niewydolności oddechowej (w schorzeniach genetycznych) u dzieci leczonych przy pomocy respiratora.
Dr Budniewski był także autorem kilkudziesięciu publikacji z zakresu anestezjologii, chirurgii dziecięcej, laryngologii (głównie postępowanie w przypadku obrzęku podgłośniowego u dzieci) i pediatrii. Na emeryturę przeszedł w końcu 2006 r., ale jeszcze przez kilka lat wspomagał oddział swym doświadczeniem, współpracował z hospicjum domowym dla dzieci i prowadził wykłady dla studentów ratownictwa.
Okresowo pracował również za granicą: w latach 1980-83 w Szpitalu Dziecięcym w Regensburgu (Niemcy) jako p.o. ordynator Oddziału Intensywnej Terapii Dziecięcej, a w 1991 r jako lekarz okrętowy przedsiębiorstwa „Gryf” Szczecin na statkach „Avior” i „Rekin” – rejs Korea Płd. – Morze Beringa.
Był członkiem Tow. Anestezjologii i Intensywnej Terapii oraz Tow. Chirurgów Dziecięcych.
Dr Budniewski był żonaty – jego żona Wiesława była lekarzem internistą, miał jedno dziecko – córkę Katarzynę (mgr filologii rosyjskiej) i wnuczkę Olgę, która po ukończeniu studiów (Dietetyka na Uniwersytecie Medycznym w Poznaniu), aktualnie pisze doktorat w Londynie.
Przez całe życie pasjonował się muzyką (grał na skrzypcach, w tym z przyjaciółmi kwartety smyczkowe), literaturą, podróżami, turystyką górską i filmowaniem.
Doktor Andrzej Budniewski zmarł 22 lipca 2024 r. Pochowany został na Cmentarzu Junikowskim w Poznaniu. Był nie tylko naszym Mistrzem, nauczycielem i szefem, ale także Przyjacielem.
Pozostanie w naszej pamięci.
W imieniu uczniów
Przemysław Augustyniak
Następca na stanowisku ordynatora
Dziękuję Pani Katarzynie Budniewskiej-Wojciechowskiej za udostępnienie materiałów dot. Jej Ojca.
