W czerwcu 2025 roku, po ciężkiej chorobie nowotworowej, odeszła od nas lek. stomatolog Elżbieta Bielecka–Stefańska — ceniona specjalistka, wieloletnia pracowniczka służby zdrowia, osoba o wyjątkowej kulturze osobistej, głębokiej wrażliwości i nieprzeciętnym dorobku zawodowym oraz artystycznym.
W roku 2019, kończąc swoją 47-letnią karierę zawodową, Pani Doktor pożegnała się z pacjentami słowami: „Będzie mi żal stąd odejść”. Były to słowa pełne emocji, które najlepiej oddają jej stosunek do pracy — traktowanej nie jako obowiązek, lecz jako życiowe powołanie.
Absolwentka Akademii Medycznej we Wrocławiu (1972), już na etapie studiów wyróżniała się wysokim poziomem wiedzy i zaangażowania. Pomimo propozycji kontynuowania pracy naukowej na uczelni, zdecydowała się na bezpośredni kontakt z pacjentem, uznając, że służba zdrowiu i dobro drugiego człowieka są jej najważniejszymi celami zawodowymi.
Przez niemal pół wieku związana była z Zakładem Opieki Zdrowotnej w Ostrzeszowie i Ostrowie Wielkopolskim, gdzie jako specjalista I stopnia stomatologii ogólnej pełniła również funkcję kierownika Poradni Protetycznej. Od 1988 roku prowadziła Prywatną Praktykę Stomatologiczną w Ostrzeszowie, ciesząc się niezmiennym zaufaniem pacjentów oraz uznaniem środowiska medycznego.
W swojej pracy zawodowej wykazywała się innowacyjnością i otwartością na nowe technologie. Była prekursorką w zakresie stomatologii estetycznej oraz wdrażania laseroterapii w leczeniu stomatologicznym. Współpracowała przy projektach protetycznych, szczególną wagę przykładając do aspektów estetycznych, co znalazło odzwierciedlenie w jej późniejszej funkcji kierowniczej w Poradni Protetycznej. Pani Doktor aktywnie uczestniczyła w działaniach edukacyjnych i profilaktycznych, publikując cykl „Stomatolog radzi” w prasie regionalnej („Tygodnik Powiatowy”). W latach 1994–1998 była również aktywnym członkiem Wielkopolskiej Izby Lekarskiej.
Jej osobowość kształtowała się w domu rodzinnym w Kielcach, gdzie ojciec — żołnierz Armii Krajowej — zaszczepił dzieciom miłość do muzyki, literatury i sztuki. Pomimo trudnych warunków powojennych, dostęp do domowej biblioteki oraz edukacja artystyczna odegrały istotną rolę w rozwoju jej wrażliwości i zainteresowań.
Elżbieta Bielecka–Stefańska posiadała wyjątkowy dar literacki. Tworzyła poezję, której tematyka obejmowała zarówno wydarzenia rodzinne, jak i refleksje nad pontyfikatem Jana Pawła II czy spotkaniami absolwentów. Jej twórczość, pozbawiona agresji i materializmu, nacechowana była szczerością, duchowością i głębokim humanizmem. Była członkiem wielu stowarzyszeń poetyckich, m.in. . Polish American Poets Academy, a jej utwory publikowane były również w wydawnictwach polonijnych.
Oprócz działalności literackiej, zajmowała się malarstwem oraz grą na pianinie, wykonując utwory muzyki klasycznej. Jej wszechstronne talenty artystyczne stanowiły integralną część jej osobowości i były źródłem inspiracji dla wielu osób z jej otoczenia.
Prywatnie była żoną Mirosława absolwenta Wydziału Chemii Politechniki Wrocławskiej, matką dwójki dzieci: córki Katarzyny — magistra sztuki, absolwentki Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu, mieszkającej obecnie we Francji z synem Antonim, oraz syna Mariusza — absolwenta Wydziału Elektroniki Politechniki Wrocławskiej, mieszkającego w Warszawie.
Zmarła 20 czerwca 2025 roku w szpitalu w Ostrzeszowie. Spoczęła na tamtejszym cmentarzu, żegnana przez rodzinę, przyjaciół, pacjentów oraz przedstawicieli środowiska medycznego.
Poezja jako świadectwo życia
Twórczość poetycka Elżbiety Bieleckiej–Stefańskiej stanowiła istotny element jej duchowego dziedzictwa. Poniżej prezentujemy wybrane utwory, które powstały z myślą o pacjentach i bliskich:
Recepta
Każdemu zapiszę receptę
na uśmiech
szczery, dziecięcy, jedyny
na prawdę
otwartą, nie fałszywą
na radość
codzienną i prostą
na miłość
wzajemną i prawdziwą
na szczęście
każdemu bez wyjątku
Weź tę receptę
zastosuj kurację
i odnajdź siebie.
Na teraz dziękuję…
Zmalało jakoś moje miejsce na Ziemi
nie mam już wielkich potrzeb
marzeń ani celów
[…]
Na teraz dziękuję
za ciepły dom i jasny poranek
przyjaciół tych samych
i że nie jestem sama
Takie to małe zdobycze
jednak każdemu ich życzę
Pożegnanie
Z głębokim żalem żegnamy lek. stomatolog Elżbietę Bielecką–Stefańską — wybitnego lekarza, osobę o nieprzeciętnym dorobku zawodowym i artystycznym, której życie było świadectwem oddania, pasji i szlachetności. Pozostawiła po sobie trwały ślad w sercach pacjentów, współpracowników i bliskich. Jej twórczość, działalność zawodowa oraz osobowość pozostaną w naszej pamięci jako wzór godny najwyższego uznania.
